We kennen allemaal wel vrienden, familie of collega’s die aangeven dat hun werk hen leegzuigt. In onze oplossingsgerichte maatschappij denken we op dat moment al snel richting een misfit tussen persoon en job en dus: tijd voor verandering. Misschien een andere job, misschien een andere organisatie?
Maar wat als we verder durven kijken? Wat als het niet gaat om de fit met de persoon, maar om de manier waarop mensen georganiseerd zijn? Misschien ligt de oorzaak niet bij een misfit, maar bij een structuurfout in de organisatie.
In dit artikel verkennen we de raakvlakken tussen workdesign en wat Pieter-Jan De Man (oprichter van SQG en directeur bij STAS) als organisatiedesign beschrijft. We laten zien hoe Yellow Circle dit gedachtegoed in de praktijk brengt.
Misfit of signaal?
Wanneer een persoon niet gelukkig wordt van zijn/haar werk, zijn er grofweg twee invalshoeken:
1. De persoon zit (voorlopig) niet op de juiste plek
Misschien liggen talenten, interesses, drijfveren of levensfase niet goed in lijn met de rol of taak. In dat geval kan loopbaanbegeleiding helpen om de match opnieuw te verkennen binnen of buiten het huidige bedrijf.
2. De manier waarop de organisatie werkt is per definitie niet werkbaar.
Soms schuilt het probleem niet bij de persoon, maar bij de manier waarop taken, bevoegdheden, besluitvorminsprocessen of structuren zijn opgezet. Je ziet dan symptomen als frustratie, communicatieproblemen of spanningen bij meerdere mensen. De onderliggende oorzaak is mogelijk structureel van aard.
In die tweede invalshoek komt de kracht van organisatiedesign naar voren.
Wat is organisatiedesign en hoe verhoudt het zich tot workdesign?
Pieter-Jan De Man maakt in een een interview aan KU Leuven een scherp onderscheid:
“Organisatiedesign pakt de oorzaak zelf aan door de structuur en processen anders te organiseren. Workdesign maakt de situatie draaglijker… maar de wonde zelf blijft bestaan.” (bron: puc.kuleuven.be)
Volgens Pieter-Jan biedt organisatiedesign zo’n 80 % van de oplossing, en workdesign de resterende 20 %. Dat betekent: investeer in de grote lijnen (de architectuur, de besluitvorming, de verdeling van bevoegdheden en rollen) en stuur daarna op microniveau bij met workdesign.
Een concreet voorbeeld uit de ervaring bij STAS: ooit had een productiechef nauwelijks beslissingsmacht. Hij kreeg klachten van de werkvloer, maar kon er amper iets mee doen. Frustratie en demotivatie waren het logische gevolg. In dit soort situaties wordt te vaak beslist om de “gedemotiveerde productiechef” te vervangen, terwijl de oorzaak niet in de persoon lag, maar in de structuur. Zodra je autonomie en regelbevoegdheid toekent, verdwijnt een groot deel van de frustratie. (bron: https://puc.kuleuven.be/nl/nieuws/wat-is-het-verschil-tussen-workdesign-en-organisatiedesign-een-gesprek-met-pieter-jan-de-man-stas/)
Hoe sluit dit aan bij Yellow Circle?
Bij Yellow Circle richten we ons op mensen, op hun talenten, ambities en groei. Dit steeds met oog voor de context waarin men werkt. In onze interacties kijken we niet alleen naar de fit met de job, maar ook naar de fit met de organisatie.
Is er een misfit met de job, dan kunnen we met coaching en jobcrafting vaak al een groot verschil maken. Maar als er een dieperliggende oorzaak te vinden is bij de organisatie, blijft de kans groot dat iemand blijft worstelen, ook in een andere functie.
Door organisatiedesign te combineren met workdesign bouw je aan een omgeving waarin mensen niet alleen beter presteren, maar ook echt tot bloei komen.
Wil je samen verkennen wat dit kan betekenen voor jouw organisatie? We denken graag mee!
We praten graag over verandering. Over beter samenwerken, meer autonomie, minder silo’s. Maar waarom blijft het zo vaak bij woorden?
In dit gesprek uit ZigZagHR tussen Pieter-Jan en Lucas De Man ,directeur en kunstenaar, komen twee verschillende werelden samen.
Hun conclusie? Echte transformatie begint pas wanneer we muren durven afbreken, kwetsbaarheid toelaten en organisaties opnieuw menselijk durven ontwerpen.
Artikel uit #ZigZagHR
Want de genderkloof is geen vast gegeven. Ze is het resultaat van keuzes. En dus ook iets wat we kunnen veranderen.
Elke beslissing, elk beleid, elke stap die we zetten – als individu of als bedrijf – maakt het verschil.
“De maakindustrie is niet dood. Ze mag ook niet dood! Maar als we willen dat ze blijft groeien, moeten we anders kijken naar technologie én naar mensen.”
Carrièreontwikkeling wordt nog te vaak verengd tot promotie. Maar wat als er simpelweg geen plaats is bovenaan de ladder? Wat als je als leidinggevende ziet dat een medewerker klaar is voor meer, maar je geen klassieke doorgroeimogelijkheid kan bieden?
De titel is geen provocatie, maar een vaststelling. HR – zoals we het vandaag vaak nog kennen – is eigenlijk al lang achterhaald.
Elke keer wanneer iemand zichzelf voorstelt als “HR-expert” of “gepassioneerd door HR”, voel ik een lichte treurigheid opkomen. Niet omdat betrokkenheid bij mensen geen passie waard is – integendeel – maar omdat het zoveel meer kan en zou moeten zijn dan dat.
Job crafting gaat over het proactief nemen van stappen en acties om het werk dat we doen opnieuw vorm te geven, waarbij we taken, relaties en percepties van ons werk veranderen.